Ik was het niet van plan. Ik heb nog zó tegen mijzelf gezegd dat ik er niet aan mee ging doen. Meiden die bloggen niet te weten wat ze moeten schrijven. Hoezo niks wisten? Elke gebeurtenis geeft toch aanleiding om over te schrijven? Het wk voetbal, inktvis Paul, een paars kabinet of toch niet. Het huwelijk van Wesley en Yolanthe. Je ergernis over je werk, je vriend, je kat.

Ook ik geef het toe. Hoe hard ik ook tegen die meiden zei dat ze wel onderwerpen zouden vinden. Ook ik zit in de komkommertijd.

Bloggen over tv programma’s heeft geen zin. Alles is een herhaling en de zogenaamde talentenjachten zijn deel vierhonderdzoveel. Ik heb ook al lang eerder geblogd over het feit dat ik het tenenkrommend vind hoe wanhopig ik de deelnemers vind. De winnaars die het o zo ver gaan schoppen hoor je toch nooit meer. Als je zoveel talent hebt, ontdekken ze je zonder dat programma ook wel.

Bloggen over de tour de france zit ook niemand op te wachten vermoed ik. Daar waar heel Nederland nog voor hun 11 mannen in oranje achter de tv zat, is er nu nog een klein deel wat soms eens een blik werpt op Armstrong en Gesink. Overigens is Gesink wel de witte trui drager die staat voor leider in het jongerenklassement. Dus wel even een applaus voor onze 23 jarige wielrenner.

Bloggen over mijn eigen leven heeft al helemaal geen zin. Na de operatie van 21 juli kan ik nog steeds niet meer dan op mijn zij liggen. Lezen, web-loggen/designen en slapen is nou niet echt waar een lezer op zit te wachten. De pijn is nu wel wat minder, maar nog steeds duidelijk aanwezig. De wond is nog diep, wordt nog steeds twee keer per dag gespoeld. Ook niet echt lekker om te lezen he? Woensdag moet ik weer naar het ziekenhuis. Maar ook dat zal niet onder de categorie spannend vallen.

Bloggen over mijn geheime project, daar heb ik zin in. Maar dit doe ik niet! Niet om jullie te stangen, maar om er voor te zorgen dat alles tot op de dag van verschijnen alles van mij blijft. Eén ‘aagje’ is inmiddels op de hoogte, Laura.
Neem eens een kijkje bij haar.

Of bij één van mijn ‘kinderen‘ die ik host: Merve, nessa of lisanne.
Je kan er voor kiezen om naar Everyzine te gaan.

Of lekker in je tuinstoel, nippend aan een glas prik gaan zitten en genieten van het mooie weer. Want daar moeten we nog maar even van genieten.
Voor je het weet kan blogland weer massaal bloggen over het noodweer. Al hoop ik van niet natuurlijk.

Let niet op mijn baby stem en de slechte kwaliteit
Daan is hier 14 maanden oud.
Zie zijn Scooby Doo crocs, LIEF toch?!

En bij deze neem ik ritueel afscheid van het WK voetbal 2010. Tot het EK in 2012 *lol*

Fijn weekend allemaal!

* Lees nog even mijn laatste post LXXV. Internettende oma en bellend kind

Gisteren kwam mijn neefje van 10 op bezoek. Vol trots liet hij mij zijn net nieuw gekochte mp4 speler zien. Al zijn verjaardags- en rapportgeld waren eraan opgegaan. Zo blij als een kind gaf hij het ding aan mij. “Moet je luisteren, zet maar aan.” Schaapachtig keek ik hem aan en durfde bijna niet te vragen hoe dat moest. Want in mijn achterhoofd wist ik dat ik daar nog weken mee gepest geplaagd zou gaan worden door het mannetje. “Eh, zet jij hem even aan knul, ik ben bang dat ik hem anders kapot maak.” Daarmee redde ik mijzelf. “Tss watje!” was het enige weerwoord wat ik kreeg, waarop hij hem vervolgens aanzette.

Met je tijd mee gaan. Hoe doe je dat? Toen ik nog op school zat ging dit vanzelf. Zodra er weer iets nieuws op de markt was, was je daar als tiener direct van op de hoogte. Ik weet nog dat ik naar de brugklas ging en de mobiele telefoon net van model super koelkast en standaard zwart, overging op een model met een klepje. En ja, wat nu als ik onderweg een lekke band kreeg? Zestien kilometer lopen was een eind, dat was voldoende mijn ouders te overtuigen dat ik zo’n ding voor mijn verjaardag kreeg.
Veel daarop volgende modellen zijn ook in mijn bezit geweest. Ze werden steeds kleiner en kleiner. Tot ze weer gingen groeien. Ze zijn nog niet super groot, maar zo klein als mijn nokia geweest is, zullen ze misschien wel nooit meer worden? We zullen zien. Ik weet van het bestaan van een Iphone en Blackberry. Maar verder? Geen idee wat er te koop is.

Zo zie ik mijzelf ook nog als zes jarige achter een computer zitten, die in ms dos werd opgestart. Internet zat daar niet op. Later wel, maar dat kon de pc niet aan en dus kregen we een nieuwe. Inbellen via hetnet en klauwen met geld kwijt zijn was wat er vervolgens een paar jaar lang gebeurde. Elke dag achter (of voor?) dat dikke ding en een horrende kast ernaast.
Tot de laptop kwam en ik een paar jaar geleden mijn eerste (nog huidige!) laptop kocht. Ik doe er al jaren mee en ik weet zeker dat als ik een nieuwe moet gaan aanschaffen ik me eerst weer zal moeten verdiepen in de informatie die een paar jaar terug tot mijn basiskennis behoorde.

Mijn oma gaat zelfs met de tijd mee. Zij is in de leeftijd van 84 en trotse eigenaresse van een laptop met draadloos internet. Ze skypet af en toe met mijn tante die in het buitenland woont. Zo mooi om haar als een bezetene die muisknop in te horen drukken en hoe vaak we oma ook zeggen dat zij bij een dubbele muisklik snel moet klikken, hoor je *klik…klik*. Waarop een zucht en een “ik klik toch twee keer” te horen zijn. Dus de dubbele muisklik maar uitgezet.

Maar zoals ik niet meer op de hoogte ben van de laatste en meest recente audio apparaten, is de jeugd niet meer op de hoogte van alle eerdere apparaten.
Het zelfde neefje keek mij met grote stuiters aan toen ik naar aanleiding van zijn mp4 speler begon over een walkman. “Een WAT?!” Ja kind, zo’n ding waar je cassettebandjes in stopte. Met nog grotere ogen keek hij mij aan waarop hij zei: “dat ga ik straks eerst eens googelen!”
“Kijk ook meteen even bij een elpee en grammofoonplaat lieverd”, roep ik hem na. En zelf ga ik straks eens tussen alle mp4-spelers neuzen. Ik ben benieuwd.

Zondag 11 juli 2010. Een datum die sowieso de geschiedenisboeken in zou gaan. De dag waarop elf in oranje geklede spelers voor het toeziend oog van miljoenen kijkers de WK finale speelden. De dag waarop zij voor het goud streden en….

…verloren. Hoe jammer het ook is, ook de Spanjaarden vochten voor het goud. Voetbal is een spel en een spel kent nu eenmaal één winnaar. Dit keer ging alle eer naar Spanje. Als je eerlijk bent, hebben zij het gewoon verdient.
Toch geeft het een dubbel gevoel. Natuurlijk baal ik er ook van. Het had leuk geweest voor ons, maar zeker ook voor de spelers die het toch even waar moesten maken.

Waar ik alleen niet zo goed tegen kan, is dat ik een half uur na de wedstrijd een e-mail ontving met daarin een link naar een Hyves-pagina. Tot grote schrik een haat pagina voor/tegen/over de scheidsrechter.
Een scheidsrechter de schuld geven is toch krankzinnig? Ik zag ook wel dat de beste man een corner over het hoofd zag in het voordeel van Spanje. Ik zag ook wel dat hij niet floot voor buitenspel van een Spanjaard. Ik zag ook wel dat er erg makkelijk gefloten werd.
Maar wat ik ook zag, was een Nigel de Jong die volgens mij vergat dat hij aan het voetballen was en een kung fu trap aan zijn tegenspeler op de ribben gaf.
Nu spuwt iedereen op de scheidsrechter. Maar als we nu eens gewonnen hadden? Als Robben gewoon zijn twee kansen benut had door de bal in het doel te trappen was er niks aan de hand geweest. Dan had je niemand meer over die o zo geweldige scheidsrechter gehoord.

Nog een klein feitje waar ik de balen van heb. “Wij staan in de finale!”, “Wij gaan de wereldtitel pakken”, “Wat hebben wij weer een mooie wedstrijd gespeeld”.
Vandaag: “Helaas, ze hebben hun best gedaan.”, “Ze zijn tweede, ook netjes.” Waar is bij verlies ineens het wij-gevoel?!

En tot slot dat er in De Haag tientallen mensen zijn opgepakt wegens vernieling en rellen. Waar is dat nu weer voor nodig? Ik moet spontaan terug denken aan het liedje van Kinderen voor Kinderen wat luistert naar de titel Hij Kan Niet Tegen Zijn Verlies.

Goed, aangezien niks werkt blijkbaar =)
*er stond hier een poll*

Mijn vraag:
Welke internet browser gebruik jij hoofdzakelijk?

1: Internet explorer
2: Firefox
3: Chrome
4: Meerderen, zeg even welke aub
5: Anders

Jullie helpen mij hier enorm mee, later volgt de uitleg.

Nicolette van Dam twitterde vrolijk “De leeuw is nu los!” nadat Nederland Brazilië had verslagen. Jan Smit wordt vader en maakte dit wereldkundig door dit feestelijke nieuws in een bericht op twitter te plaatsen eind mei. Op zich niets mis mee, tot hij zich later realiseerde wat de gevolgen waren. Hij had het liever toch anders aangepakt dan zo klakkeloos in een bericht op het wereld wijde web te gooien.

Iedereen weet dat je voorzichtig moet zijn met wat je op internet plaatst. Foto’s waarop je dronken bent of iets te schaars gekleed gaat, kunnen later tegen je gebruikt worden. Gemene opmerkingen, of zelfs racistische uitspraken kunnen er voor zorgen dat mensen zich tegen je keren. Of erger, het kan leiden tot de dood, wat begin dit jaar Kwame Dancy overkwam in New York.

Iets minder heftig, maar net zo vervelend zijn de mensen die ontslagen worden door berichten op communities. Ook hier zijn weer recente voorbeelden te noemen van bekende Nederlanders. Cornald Maas beledigde onze lieve smurfin Sieneke (hij werd ontslagen door de TROS naar aanleiding van het bericht dat hij op Twitter had geplaatst: ‘Grappige exportproducten heeft Nederland: Sieneke, Joran van der Sloot en de PVV’) en Sebastian Wolf ging ook de mist in door zich iets te druk te maken (hij kreeg een ontslagbrief vanwege een tweet: ‘Komende zaterdag geen Kaj Melsen tussen 16.00 en 20.00 uur op SkyLine… het mag niet van RTV Midden Brabant, om een belachelijke reden’ en zijn msn naam: ‘Sebas > Helaas zijn er omroepen die niet zo professioneel denken als dat ze willen zijn! Ook wel humor weer!’).

Niet alleen bekenden zijn ontslagen door iets te snel van zich af te schrijven. Mijn eigen ex-collega moest laatst nog haar verontschuldigingen aan komen bieden waarna ze haar spullen mocht pakken en vertrekken. Zij had zich ziek gemeld, om vervolgens vrolijke berichten te plaatsen dat zij lekker ging genieten van een paar dagen durend festival. Later verschenen ook de foto’s. En ja, hoe onze baas aan de informatie kwam doet er niet meer toe, het ontslag was een feit.

Hoe stom kun je zijn door in een fractie van een seconde een hooguit 140 teken tellend bericht te plaatsen wat je de rest van je leven aangerekend wordt? Of foto’s te plaatsen waarvan je weet dat ze je reputatie wel eens zouden kunnen schaden? Zeker als je bedenk dat je het bericht met één muisknop weer kan verwijderen. Of dat je jouw account op privé kan zetten zodat niet elke gek, of dus je baas en/of collega’s alles te zien kan krijgen.

Internet is leuk, maar zeker niet veilig. Als je echt van je af wil schrijven, pak dan ouderwets pen en papier en schrijf het op. Pas wel op voor nieuwsgierige huisgenoten!

Ik schreef dit eerder voor Everyzine.nl

Nederland is op het wk voetbal door naar de finale! En voor de één is het misschien een verschrikking, voor de ander een heus feest.
En zelfs ík, het meisje wat nooit nagellak op vingers draagt maar alleen op tenen, is overstag. Oranje doet gek en ik doe lekker met ze mee!
Hier een review van een oranje nagellak.

Het merk is GOSH. De kleur luistert naar de naam “orange drops” met de code 581. Ik kocht hem voor €6,99 bij het Kruidvat.
Wat belooft het merk je zoal?
Een uitstekende dekking en een glossy finish.
Blijft lang zitten.
Droogt snel.
Heeft een egale samenstelling wat makkelijk aan te brengen is.

En dan nu het moment van de waarheid. Wat beloof ik jou?
Ik zou er heel makkelijk vanaf kunnen komen door te zeggen: “Wat je ziet is wat je hebt.” Want dat is gewoon zo. De knaloranje kleur die je door het potje heen ziet, is wat ook op je nagels beland. Hij dekt in één laag wat ik erg fijn vind aan een nagellak. Met meerdere lagen vergroot je toch altijd de kans op oneffenheden en dat is dus bij deze lak niet het geval. Fijn!
En de glossy finish heeft hij zeker. Doordat hij een heel licht glitter effect heeft is hij meer dan zomaar een glanzend lakje.
Dat hij makkelijk is aan te brengen vind ik zeker waar. Wat ik wel jammer vind is het kwastje, dat is een smal kleintje. Terwijl je juist tegenwoordig ook brede ziet, waardoor het aanbrengen net even iets soepeler gaat.
Dat hij snel droogt hangt denk ik af van hoeveel geduld je hebt. Ik heb dat misschien niet genoeg en vond dat ik na tien minuten wel weer verder kon met waar ik mee bezig was. Helaas. Het duurt ruim een kwartier, bijna twintig minuten voordat je nagellak echt goed droog is.
Nu ben ik nooit erg voorzichtig. Ik stoot overal tegen aan ben alles behalve zuinig wat betreft mijn nagels. Tot nu toe zit het nog netjes. Ik zal een update geven zodra hij minder wordt.

Ik zeg, een mooie lak voor een mooie prijs.

—-
PS. De laatste wuppie:

Ga naar de Spaaractie

… dat haar allergrootste droom in één klap voorbij is?

Ik ben een lief meisje, zeggen ze. Maar ik zeg gelijk wat ik vind en wat ik denk. Ik neem geen blad voor de mond en floep vaak te snel eruit wat ik denk. Stom, want regelmatig kwets ik iemand, onbewust, door de dingen net even verkeerd te zeggen. Of door ze te zeggen maar ze anders te bedoelen.
Altijd weet ik heel goed wat ik moet zeggen en doe dat ook direct.

Tot vandaag. Al dagen hik ik tegen het feit aan één van mijn liefste vriendinnetjes te moeten gaan vertellen dat haar grootste droom uiteen gaat spatten.
Zij heeft een moeilijke tijd achter de rug. Al aan het begin van de winter boekten wij een vakantie naar dezelfde bestemming als vorig jaar. Maar wel met dit verschil dat zij een klote tijd achter de rug zou hebben en dan eindelijk van een welverdiende vakantie kon gaan genieten. Steeds weer had zij het erover en super gelukkig was ze met het feit dat we weer een fantastische zomer tegemoet zouden gaan.
Tot daar het moment kwam dat ik ziek werd. Erg ongemakkelijk ziek.
De operatie was voorbij (lees de post), de rede (lees de post) is ook voorgoed weg.
Maar nu, door onder andere die grote open wond kan ik nog steeds niet zitten. En dat gaat volgens de chirurg ook nog wel even duren. Drie maanden om precies te zijn.
En aangezien de vakantie al over vier weken is….

Ik verzamel alle moed en ga nu contact met haar opnemen. Want ik snap wel dat zij het uiteindelijk zal snappen. Maar ik voel me super klote bij het feit dat ík háár droom naar de sodemieter help. Met één telefoontje. *want ja, langs gaan gaat dus niet, gezien het feit dat de lieve schat in een ander dorp woont*..

*zucht*

Ik heb haar inmiddels gesproken en we gaan voor een herkansing in December. Lekker overwinteren daar

Een product verkopen lijkt eenvoudig. Toch komt daar meer bij kijken. Een koper wil weten wat voor soort product het is, waarom hij juist dat product moet aanschaffen. Daarom maakt de verkoper reclame. Dit kan in allerlei vormen, van reclame spotjes op tv tot posters op billboards.

En aan reclame maken zitten regels. Alleen vraag ik me wel eens af of die regels wel voor iedereen gelden. Zo is er afgelopen woensdag besloten dat twee posters van Diesel niet meer vertoond mogen worden. Het zou aanstootgevend beeldmateriaal zijn voor zowel kinderen als ook voor volwassenen. Wie niet bekend is met de reclame campagne, het gaat om oa. de foto’s bovenaan de post.
Sorry hoor, maar nooit een meisje in bikini gezien? En ja, ze maakt een foto van een wat vreemd stukje natuur. Maar kom op! Je ziet toch niks. Ik ben op zich wel benieuwd naar wat voor beeld iedereen voor zich ziet, maar dat terzijde.
En die kleine stukjes borst. Niet van voren maar een zijaanzicht. Pfoeh. Schokkend hoor in deze maatschappij.

Weet je wat ik dan aanstootgevend vind? De campagne tegen doof worden. Twee, niet al te charmant uitziende mensen die daar even samen het bed in duiken. Dat laat ook niet echt wat aan je fantasie over toch? Op een bekende muziekzender te zien, waar dus ook kinderen naar kijken. Dat mag dus wel?
Of neem de reclame commercial van een automerk waarin de bestuurder meezingt met een liedje. Arme, arme oren! Ik vond de auto al niet mooi. En deze spot hielp daar niet aan mee. Ze hadden deze spot beter kunnen gebruiken om je op gehoorbeschadiging te wijzen als je het mij vraagt.

Ik denk dan maar zo, hoe meer ophef er over reclame is, hoe meer publiciteit een product krijgt. Diesel mag dan deze twee posters niet meer gebruiken, de naam is toch weer meerdere malen gevallen. Neem ook Bavaria met zijn jurkje. Dus zo stom ben je nog niet als je grenzen probeert te zoeken.

De deurbel gaat. Je doet open en vriendin kwebbel stapt binnen. Snel pak je de pot thee die je net gemaakt hebt, twee bekers en een doos chocola. Jullie ploffen op de bank om vervolgens de laatste nieuwtjes over iedereen uit te wisselen. Zowel over die nerd van de overkant, als over jullie gezamenlijke vriendin. Er is echter wel een verschil tussen feitelijke informatie over iemand geven of het afgeven op iemand door negatief over iemand te spreken. Dat laatste, roddelen, wie doet dat nou niet?

Iedereen roddelt. Bewust of onbewust. Soms beseffen we niet eens direct dat we iemand heel pijnlijk kunnen kwetsen hiermee. Maar waarom doen we het dan?
Tot een paar jaar geleden, met name in mijn puberteit, voelde het als een soort machtsspelletje. In de pauze stond je in een groep bij elkaar, en wat was dan interessanter dan een meisje wat de laatste nieuwtjes wist te verkondigen over leraren en mede leerlingen. Ik had twee docenten betrapt toen ik naar de wc ging terwijl ze stonden te zoenen. Een klasgenootje is bang in het donker en weer een ander zat nog op zwemles omdat het haar gewoon niet lukte om te leren zwemmen.

Tot ik op een dag over één van de meisjes uit het groepje begon. Zij was vrij, dus niet op school. Dacht ik. Met een grote mond, iedereen die het maar horen wilde, zei ik dat ik had gehoord dat ze zwanger was. Een meisje van 15 zwanger. Een giller toch?! Zeker als je bedenk dat ze niet eens een vaste vriend had. De woorden slet en hoer vlogen de kantine door. Tot de blik van iemand mij wel heel angstvallig iets probeerde duidelijk te maken. Ik draaide me om en stond oog in oog met het meisje uit de groep. Tranen branden in haar ogen, mijn wangen roder dan een overrijpe tomaat. Gevolg? Ruzies en ellende.

Inmiddels is het roddelen niet meer direct te koppelen aan aanzien. Ik ben goddank gaan beseffen dat roddelen niet fijn is. Zeker als je zelf lijdend voorwerp bent in een roddel. Want ja, wie is dat ook niet geweest.
Laatst was ik op visite bij vrienden. Heel gezellig, tot het moment waarop het over één van mijn beste vrienden ging. Het begon onschuldig, maar het ging van kwaad tot erger en er werd gelachen. Hard gelachen. Ik ging nergens op in.
Tot ik haar de volgende dag zag. Ik voelde mij schuldig. En dat terwijl ik niet eens mee gedaan had. Maar ik had er wel wat van kunnen zeggen. Waarom deed ik dat niet?

Indirect heeft roddelen dus uiteindelijk altijd met ons aanzien te maken denk ik. Voorkomen kun je het niet en iedereen, jong en oud, doet er net zo hard aan mee. Maar de mate waarin je het doet en over wie heb je wel zelf in de hand. Ik denk hierbij maar aan De Gulden Regel, Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Want wie kaatst…